Zgodnie z przepisem art. 56 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Rozwiązanie małżeństwa przez rozwód przepisy uzależniają więc od "zupełności" i "trwałości" rozkładu pożycia stron.
Obie powyższe przesłanki muszą wystąpić łącznie, aby sąd mógł orzec o rozwiązaniu małżeństwa. Zupełny rozkład pożycia oznacza zerwanie wszelkich więzi łączących małżonków tj. więzi duchowej, fizycznej i materialnej. Więź duchowa szeroko pojmowana jest jako wzajemne uczucia między stronami. Więź duchowa odnosi się z kolei do sfery intymnej. Natomiast więź materialna (gospodarcza) odnosi się wspólnego gospodarowania, tego czy małżonkowie żyją na wspólny rachunek, korzystają ze zgromadzonych przez siebie środków pieniężnych czy też każde z nich gospodaruje zarobione przez siebie środki osobno, osobno się utrzymuje. Natomiast rozkład pożycia jest trwały, gdy doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że na tle okoliczności konkretnej sprawy powrót małżonków do pożycia nie nastąpi.
Wskazane w przepisie przesłanki trwałości i zupełności rozkładu pożycia między małżonkami należy traktować bardzo szeroko i elastycznie. Za każdym razem sąd będzie dokonywał oceny zaistnienia tych przesłanek z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Pisząc pozew o rozwód musisz zatem podnieść te okoliczności, które będą wskazywały, że między Tobą, a drugim małżonkiem nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia.